من منتظر دیدن برنامه افتتاحیه سالن ورزشی از شبکه بودم .مامان تازه رفته بود بیرون که گوشی زنگ خورد.اره خودت بودی درست به موقع من به شما گفتم با خونه تماس بگیر هر چند خیلی خجالت کشیدم می دونی چرا چون دوست داشتم خودم برات زنگ بزنم .این و خوب می فهمم که فاصله دور و هزینه ها بالاست.ولی شما تیکه رو به ما امدی که من گفتم "شرمنده ام" از وقتی راه پرینت گرفتن به خونه باز شده یه جورایی خیلی می ترسم .مثل همیشه صحبت ها پیش می رفت که من از شما یک ادرس خواستم پیش خودم کلی ذوق کرده بودم که حالا که بابایی شما نیست منم سرم خلوت یک چیز نا قا بل برات می فرستم .پیش خودم برنامه ریزی هایی کرده بودم .شاید باورت نشه ولی خیلی خوشحال بودم اما تو زدی صـــــــــــــــــاف تو برجـــــــک ما، که نمی تونم از من خواهش از شما انکار .بعد گفتی اصلا تو که سر کار نمی ری من اینجوری سختم میشه تا قبل از این کلمه بهت حق و دادم اما این و که گفتی یک بغضی گلوم رو فشرد .خیلی عصبانی شدم ولی خیلی خودم و نگه داشتم .بهم گفتی قطع می کنی منم گفتم خوب چیزی گفتی من باید قطع کنم که سریع قطع کردم.من رفتم تا اب بخورم بد جور گلوم به هم فشرده شد دیگه داشتم خفه می شدم .خیلی گوشی زنگ خورد تا امدم بر دارم می خواستم بر ندارم گفتم بچه بازی. (من خودم اصلا از قهر کردن خوشم نمیاد .ولی تـــــــــــــــــــــــــهدیدم کردی که من منتت و نمی کشم اگر بخای قهر کنی )می دونم تقصیر خودم و این اخلاق بد من امــــــــــــــــــا تو و این زبو نت رو باید یه کاری براش بکنم اینجوری نمیشه می ترسم این زبونتت کشته بده .